Paris, Bibliothèque Nationale, ms. lat. 5411, Chron. Casauriense, ms. della fine del sec XII, c. 124, Preceptum Berengarii imperatoris de libertate monasterii Casauriensis et rebus eius.
source date: [917 October 21] [Peschiera del Garda (Verona)] [XII ex]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

In nomine domini Dei eterni. Berengarius divina favente clementia imperator augustus. Si sanctarum Dei ecclesiarum faulantibus aliquod tutele imperialis nostre subsidium seu defensaculum impendimus, id ad eterne recompensationis meritum nobis proficere non ambigimus. Quocirca noverit omnium fidelium sancte Dei Ecclesie nostrorumque presentium scilicet ac futurorum industria, qualiter monachi cuiusdam monasterii in quo almificum beatissimi pontificis atque martyris Clementis corpus dinoscitur esse reconditum, ubi Casa Aurea nuncupatur, et in honore sancte ac individue Trinitatis constructum decernitur esse, quod etiam monasterium domnus Ludovicus olim serenissimus imperator et noster consobrinus a fundamento pro Dei amore sueque anime salute cunctas proprietatis sue res infra civitatem Urbem sive extra ipsam, nec non et Pentapolis, Tuscie, Spolitini ducatus, Camerini comitatus atque Fermini, Ascolini, Aprutini, Pennini, seu Teatini finibus positas pretaxato monasterio ibique Deo famulantibus tribuens construxit, ad maiestatis nostre clementiam percurrentes mercedis nostre pietatem suppliciter postulaverunt, quatenus eis pro Dei amore nostreque vel parentum nostrorum animabus remedio eiusdem prelibati monasterii res ipsis in eodem monasterio nunc presentibus atque futuris Christo domino famulantibus hoc nostre auctoritatis imperialis precepto confirmare et corroborare modis omnibus dignaremur. Quod firmiter attendentes, eorumque monachorum miseriam atque inopiam attentius prespicientes, omnes eiusdem monasterii res, quas predictus domnus Ludovuicus imperator et consobrinus noster pro anime sue salvatione in iam nominatis territoriis atque locis prelibato monasterio ad beatissimi pontificis atque martyris Clementis honorem dicato ubi Casa dicitur Aurea olim prebuit suo in tempore, per hoc nostrum imperiale preceptum, nolentes prenominati domni Ludovuici serenissimi imperatoris et consobrini nostri elemosinam atque mercedis sue largissimam donationem in futuro penitus esse extinctam, quemadmodum iam sepe dicti domni Ludovuici gloriosissimi imperatoris animus futuris temporibus idem monasterium in suo statu atque rectitudine decrevit et statuit esse, pro Dei amore nostreque anime remedio vel parentum nostrorum salute, sicut etiam in eorum monachorum iam nominato monasterio assistentium preceptis legitur, que a prescripto domno Ludovuico serenissimo imperatore et consobrino nostro eidem monasterio monachis deservientibus conscripta esse videntur, per hoc nostrum imperiale preceptum perpetualiter predicto monasterio eique deservientibus monachis confirmamus modisque omnibus corroboramus, precipientes ut nullus dux, marchio, comes, vicecomes, sculdasio, gastaldio, aut quelibet magni aut parvi officii persona iam nominatum monasterium ibique Deo deservientes atque beatissimi Clementis humatum corpus custodientes monachos de eiusdem monasterii rebus absque legali iudicio devestire audeat, eisque quamlibet inferat violentiam atque iniuriam, sed liceat illis quieto ordine, quieta pace omnes predicti monasterii res tenere et frui, Deumque pro nobis cotidie exorare, absque contradictione cuiusquam. Si quis ergo hoc nostre confirmationis preceptum infringere vel violare temptaverit, sciat se compositurum auri optimi libras ducentas, medietatem camere nostre et medietatem pretaxato monasterio ibique Deo famulantibus. Quod ut verius credatur diligentiusque observetur, manu propria roborantes de anulo nostro subter assigniri iussimus. Signum domni (M) Berengarii piissimi imperatoris. Iohannes episcopus et cancellarius ad vicem Ardingi episcopi et archicancellarii recognovi et subscripsi. Data XII kalendas novembris, anno dominice incarnationis DCCCCXVII, domni vero Berengarii piissimi regis XXVIII, imperii autem sui II, indictione V. actum in Piscaria. In Christi nomine feliciter, amen.

DD B I, pp. 299-302, n. CXVI; Pratesi e Cherubini, Chronicon, vol. III, pp. 2219-2221.

Pratesi e Cherubini, Chronicon, vol. III, pp. 2219-2220: la datazione topica, che rinvia a Pescara per evidente fraintendimento del compilatore, va certamente corretta, dal momento che nell'anno 918 Berengario non sembra aver effettuato alcun viaggio nell'Italia meridionale. Modello di questo diploma è il diploma falsificato MGH DD Lu II, pp. 199-200, n. 68.