Siena, Archivio di Stato, Diplomatico, San Salvatore del Monte Amiata, a. 915
source date: [915 December 8] [Roma] [XI]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

In nomine domini Dei aeterni. Berengarius imperator augustus. Dignum est ut qui prudenter Dei obsequia ordinare procurant et hoc ad stabilitatem perpetuam nostram corroborationem confirmare exposcunt, ut tanto libentius obaudivimus quanto et Deo placita intellegimus et prudentia Deo protegente bono studio ad effectum perducere procuravimus. Igitur omnium fidelium sancte Dei Ecclesiae ac nostrorum presentium scilicet et futurorum comperiat sollertia, quia dum nos filiolo nostro Vuidoni glorioso marchioni cenobium Domini Salvatoris in monte Amiate constitutum ad regendum commisissemus et ibidem neglecta Dei obsequia et procuratione Deo ibidem famulantium predecessorum suorum incuria multis modis repperisset, studiosus decertavit congregationem monachorum ibidem Deo servientium regulariter corrigere et solummodo divinis obsequiis deditos ad sufficient[ia]m suorum largire, quatenus predictus iam fati monasterii Domini Salvatoris qui per tempora fuerit ac successorum illius abbati vel prepositi cum subiectis monachis inibi Deo servientium deinceps in futurum sufficienter habere mereantur, ob amorem Dei remediumque animarum nostrarum ac successorum nostrorum regum aut imperatorum conferens eis ad sufficientiam suorum cellam Sancti Stephani in Monticlo cum castro Montis Latronis cum appendiciis suis, videlicet a via puplica venit sub ripa per loca concava et sic per viam puplicam iuxta podium Sale venit in Sancona, nec non curticellam de Mustia, curticellam de Titinano et in Cerri angariales seu et in Feroniano et manentes eius, nec non et cellam Sancti Salvatoris de valle Racana, et curticellam de Cuniclo cum ipso agiolo de Portiano, et cellam Sancti Stephani in Terquini, seu et cellam Sancti Severisuperlacum cum ipsa curticella de Bisentio, cella etiam Sancti Miniati, nec non et cellam Sancte Marie de Valeracano cum ipsas res de Curtiole cum omnibus pertinentiis et adiacentiis earum, ea videlicet ratione, ut ab hac in futurum predicta sancta congregatio his omnibus denominatis cellulis et curtibus cum suis omnibus pertinentiis et adiacentiis earum tantummodo suis utilitatibus habentes victum vestitumquae regulariter sumentes absque ulla dilatione solummodo divinis die noctuque persistant obsequiis, ac pro stabilitate totius imperii nobis a Deo commissi studeant exorare, sed quod bono studio bonaque voluntate feci perhennem habeat stabilitatem, petiit pietatem nostram ut eandem ordinationem confirmaremus conscriptionem, sicuti et fecimus. Denique etiam concedimus predicto monasterio omnia decima, freta et iudiciaria, vel omnem compositionem et exhibitionem publicam ex omnibus manentibus de supra memoratis cellulis et curtibus ob remedium anime nostrae successorumque nostrorum regum vel imperatorum qui per tempora fuerint ad porta monasterii conferendam semper ad usus peregrinorum sustentandos in helimosinam et augmentum animarum nostrarum propter oppressiones malorum ac pravorum hominum, quae sufferre minime nec sustentate potuerant. Quapropter eidem sancto loco hoc nostrum preceptum fieri iussimus, per quod precipimus ut ab hinc repetitu aut rectoris loci illius subtractu easdem cellulas et curtis in suis utilitatibus ac necessitatibus habeant et ordinent, faciant et disponant, quatenus exinde sufficientiam habentes in divinis obsequiis et nobis eorum famulatio proficiat sempiternale remedium. Si quis vero, quod futurum minime credimus esse, quilibet homo, magna parvaque persona contra hoc nostrum imperiale muniminis preceptum temerario ausu contendere aut inrumpere, molestare aut inquietare, seu et vacuare, vel diminorare, aut etiam inbeneficiare predictas cellulas et curtes presumserit, aut aliqua violentia quandoque tempore inferre presumptor extiterit, sciat se compositurum argenti libras XXX et auri obrizi libras V, medietatem palatio nostro et medietatem eisdem ecclesiae rectoribus. Et ut hec nostrae auctoritatis preceptum futuris temporibus Domino opitulante valeat inconvulsum manere, manu propria subter firmavimus et anuli nostri inpressione subter insigniri iussimus. Signum domni (M) Berengarii serenissimi imperatoris. Iohannes cancellarius ad vicem Ardingi episcopi et archicancellarii recognovi (SI D). data VI decembris, anno dominicae incarnationis DCCCC***, domni vero Berengarii serenissimi regis XXVIII, imperii autem sui primo, indictione IIII. Actum Rome. In Christi nomine feliciter, amen.

DD B I, pp. 389-392, Falsificazioni n. XI; CDA I, pp. 400-401, n. 190.

Falsificazione redatta nel secolo XI sulla falsariga del diploma dell'8 dicembre 915 (DD B I, pp. 276-279, n. CVIII). In aggiunta ai beni concessi nel diploma che funge da modello, compaiono il castrum Montis Latronis e la via pubblica che giunge al fiume detto Sancona. Falsificazione dimostrata da A. Fanta, Unedirte Diplome, II, Mit einem Excurs über die Urkunden Ludwigs II für Montamiata, nelle Mittheilungen &c. V. Cfr. il diploma di Arnolfo del 27 febbraio 896 (MGH DD Arn, pp. 211-213, n. 140), di Berengario I del 8 dicembre 915 (DD B I, pp. 276-279 n. CVIII), di Ugo e Lotario del 5 ottobre 937 (DD U L, pp. 136-138, n. XLV), di Ottone I del 21 febbraio 962 (MGH DD O I, pp. 328-329, n. 237), di Enrico II del 10 aprile 1007 (MGH DD H II, pp. 156-157, n. 130). Cfr. in particolare il diploma di Corrado II del 5 aprile 1027 (MGH DD Ko II, pp. 103-106, n. 79), che conferma alcuni dei beni qui nominati.