Città del Vaticano, Biblioteca Apostolica Vaticana, Barb. lat. 2724 (Federici, Chronicon Vulturnense, I, n. 66)
source date: [849 November] [Salerno]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

In nomine Domini. Domnus vir gloriosissimus Sikenolfus, Dei providencia, Longobardorum gentis princeps, anno regni nostri, Deo propicio, decimo, mense novembrio, terciadecima indiccione. Dum nostre eximie potestati congruum fuit vicariacionis ordine accipere da Iacobo, venerabile abbate, rector monasterii Sancti Vincencii, quod edificatum est super fluvio Vulturno, rem eius monasterii, cum curte et casis, seu ecclesia, quas habent in locum qui dicitur Tusciano, finibus Salernitanis, qui in ipso monasterio datum fuit per Truppoaldum episcopus, filius Andree, et daret eidem abbati eius monasterii habendam rem, que est propria nostra, in locum qui dicitur Ponte Lapideum, finibus cum finis, qui nobis pertinuit de iure parentibus nostris. Dum cognitum est nobis ut, sine noticia de idoneos homines, non ipsum perficere valeremus, tunc convocavimus Mauroaldum abbatem, et Truppoaldum, et Maionem, seu Radechis comitibus nostris, et precepimus illis ut inter nos essent hec omnia adimplenda. Ipsi quoque direxerunt super rem illam doctos homines, et preceperunt illis ut, cum Dei timore, ipsa appreciarent, quam et cum ipsis perrexit Audoaldus, prepositus ipsius monasterii, cum quo illuc abierunt et ad nos reversi sunt. Narraverunt nobis ut rem illam, quas ego dare volebam, fuisset appreciata auri solidos mille quingentos absque condomas duas cum filie sue, que inde sunt pertinentes, idest Rodipertus cum uxore sua, et tres filie sue; et Domoaldus cum uxore et una filia sua, quam et de ipsis rebus eorum dixerunt similiter monasterii ut per doctos homines fuisset appreciatum, idest auri solidos mille X. Dum taliter nobis nunciatum est, et eundem abbatem inde cognitum fecimus, placuit ei et eius congregacioni hanc fieri commutacionem. Tamen pro remelioranda causa ecclesie, sicut lex affirmat, relaxo ibidem rem ipsam, quod superfluum est balientem, et insuper adiungo ibi predictos servos et ancillas, que supra legitur. Sic ego nominatus Sykenolfus princeps, per hanc chartulam, trado tibi nominato Iacobi abbati integras ipsas res in supradicto loco, que habet fines: da capu fine via publica antiqua; de alio latu fine flumen Calore; de alia parte fine flumen Cotcia, et coniungentes se ambo ipsa flumina insimul de clauso isto sicut fines positi sunt, scepto ad meam potestatem Barunculum servum meum, cum uxore et due filie eius, et cum integro cespite, atque pertinencia eorum; de illo alio infra predictos fines integram sorcionem meam, eundem qui ad parentibus meis legibus a parcionariis eorum evenire debuit, totum in integrum, quomodo supra legitur, tibi qui supra Iacobi abbati, una cum ipsa remelioracione, et cum ipsis servis et ancillis, sicut suprascriptum est, tradidi possidenda. Pro quibus recepi a te predictam rem vestram in Tusciano, sicut chartula continet, quam nobis exinde firmasti, ea racione, ut amodo et semper tu nominatus Iacobus abbas et posteri tui supradictam meam vicariacionem, una cum ipsa remelioracionem, habere et possidere valeatis, absque omni requisicione mea vel heredum meorum, de quibus me nominatum Sikenolfum principem obligo et heredes meos conligo tibi et ad posteros tuos, ut si aliquo tempore hanc commutacionem disrumpere voluerimus, ante omnia omni tempore vacui et taciti exinde maneamus, et a nostra parte semper firmiter illa habeatis, et insuper quinquemilia beneventanos solidos vobis aut ad posteros vestros nos componere obligamus. Si vero alter quicumque homo exinde causaverit, et per legem et iusticiam ipsos convincere potuerit, ante omnia secundum legem sacramenta inde persolvamus, ut nostro non fiat concludio, et insuper dare vobis nos obligamus ferquidam rem in codem loco, qualis ista nostra vicariacione in illa die paruerit. Et hanc chartulam tibi Rageprando notario nostro scribere precepimus. Actum Salerno, in sacro palacio, feliciter.

CV I, 66, pp. 316-318