Città del Vaticano, Biblioteca Apostolica Vaticana, Barb. lat. 2724 (Federici, Chronicon Vulturnense, II, n. 151)
source date: [981 September 5] [Salerno]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

Ego Iohannes, gracia Dei humilis abbas monasterio Sancti Vincencii, situs super Vulturni fluminis, pertinenciis Beneventane civitatis, ante domnum Ottonem imperatorem augustum, et ante eum residente domnus Ceso, Domini gracia episcopus [...]; et domnus Petrus, Dei gracia episcopus civitatis Papie; et domnus Giselvertus, gracia Dei episcopus Pergamo civitati; et ante eum residente Gunzolino marchio, et Azzolino Teatino comitibus, et ceteris sui magnates ante eum stantes: coniussi me ad legem cum Landolfo comite, filium cuiusdam Landenolfi comiti. Ego, qui suprascriptus Iohannes abbas, mecum habendo Audoaldus advocator nostri monasterii, et ostensimus ei ante supradictam potestatem precepta sigillata Gisolfi ducis et Arechis principis, quam et precepta Grimoaldi principis, et precepta Sicardi principis, quam et preceptum domni Lodoici imperatori, et preceptum domni Pandolfi, et domni Landolfi gloriosi principibus, et preceptum domni Ottoni imperatori, quam et offersiones cartule nostri monasterii, quam et alia precepta et scripciones, nam cum relecte fuissent predicta precepta, et scripciones, et offersiones, inter quas continentes inter ipsas scripciones pena obligata se ipse Landolfus mille aureorum eidem ecclesie refutaverat puplice, si in futuro aliquando, aliquo conamine, eidem demoliretur ecclesie [.....] unde ipse qui supra Iohannes abbas, ante supradictum domnum Ottonem imperatorem augustum, una cum Audoaldo advocatore sui monasterii causaverat adversum ipsum Landulfum comitem, ut contrasset ei in parte sui monasterii terris, que pars sui monasterii possideret per triginta annos, et terris ipsis fuerat cultis, et incultis, montibus et silvis in Samnie partibus, in qua ipse vetus monasterii edificato esse dinoscitur. Unde ipse, qui supra Landolfus dixerat eique abbati, ut contrasset ei prephati sui monasterii terris, et montibus, et silvis ipsis, eo quod dicebat puplice esset et pertineret pro suo Yserniense comitatu, cuius finis dicebat predicta precepta, et concessiones, et confirmaciones, et preceptum supradicti domni Lodoici imperatoris, et preceptum supradicti Pandolfi, et Landolfi gloriosi principibus, quam et precepto domni Ottoni imperatoris augusti, has fines incipientes: primitus a fluvio, qui dicitur Sangro; deinde per montes puplicos, usque in montem, qui dicitur Acze, et sic revolvente montem eodem, usque in fluvio, qui dicitur Melfa; et quemammodum decurrit ipsa Melfa, usque ubi coniungit se cum parvo fluvio, qui dicitur Mellarino, et abhinc in vertice montis, qui dicitur Balvola, et sic per cilium eiusdem montis, usque in montem Archanum, et montem Marthe, montemque Casale, eosque videlicet montes extrinsecus circumdantes; in ortu usque riagine, qui nominatur Ravennola; et a capite eiusdem riaginis venientes iusta montes puplicos, in montem usque Benafranum, qui est super urbem; eodem vero revolvente monte, usque in cilium montis, qui est super terra, que vocatur Arcora, que est ecclesie hereditas Sancte Dei genitricis Marie, que Oliveto vocatur, subiecta prefati monasterii, et ecclesia nichilominus Sancte Cristine, cum inclitis territoriis suis, et cum reliquis finibus ipsa hereditas circumdatas in fluvio usque Vulturno; nam iterum ex alia parte inchoantes a prima fine iam dicto fluvio Sangro, ipsoque relinquente quomodo decernit aparu colle, et pergens usque in rivio, qui dicitur Foruli, eodemque decurrente rivio usque in fluvio Vantra, et quomodo decurrit ipsum fluvium in alio flumine, quod Vulturnus vocatur, et quemammodum ipsum decurrit flumen iusta terram eiusdem monasterii, usque in predictis finibus, et terris ecclesie Sancte Marie, qualiter in eadem precepta continere videtur quam et cum precepta ipsa concessionis, et iam dictis scripcionibus, et offersionibus ostense fuisset, causavimus contra ipsum Landulfum dicendo ut postquam precepta ipsa, et iam dicte cartule, et offersiones, a parte ipsius monasterii facte fuisset, postea ipse Landulfus, et filius et omnibus eius contrasset terris, et montibus, et silvis ipsis a parte ipsius nostri monasterii, et precepta ipsa, et descripciones, et offersionibus ipsis diceretis, ut fallaces essent. Querebamus exinde audire ab eo responsum, et legibus inde cum eo finem facerent. Predictus Landulfus cum nos altercantes contra se audisset ex rebus ipsis, cepit ille dicere coram predicta potestas ut iam dicta precepta, et iam dicte offersiones, et scripciones, quas nos ei ostensimus, in omnibus sicut continunt veritose essent, et terris, et montibus, et silvis ipsis per suprascripte fines ei nullo modo pertineret, nec puplice partibus pertinentes non est, sed in omnibus ipsos pertinentes essent iam dicti monasterii, et a modo in antea nec ille, nec eius heredes, nec quavis homo pro parte et datum eius exinde contra pars ipsius monasterii causare non querat, neque per scripciones, neque per possessiones, nec pro parte puplica, nec pro alia quavis racione per pena obligata auri libras centum ille et eius heredes nobis, nostrisque successoribus, et ad partem predicti nostri monasterii componendum, et per eadem conveniencia voluntarie sue ipse qui supra Landolfus comes, per disposicionem iam fati piissimi imperatoris augusti, guadiam mihi Iohanni abbati dedit, et mediatorem mihi posuit se ipsum, ut semper ille, et eius heredes nobis, nostrisque successoribus, et omnia nobis suprascripta compleat invitis; ita et per eadem guadia, et se ipsum mediatorem convenit inter nobis, ut ubi nos Iohannes abbas eundem Landolfum scribere fecerimus, ut nobis tale firmitatis cartule emitteret scripta, et legaliter roborata, et inter die tercio illa apud nos non remiserit firmissima, ut dictum est, supradicta pena ille subiaceat nobis componendum, et invitis eos nobis adimpleret, quia ita inter nobis convenit. Factum est placito isto die lunis, .V. die intrante mense decembrio, indiccione .X., super Salernitanam civitatem, in qua residebat supradictum imperatorem cum suis honoratibus ostiliter, anni Domini .D.CCCCLXXX.I., imperii vero domni secundi Ottonis .XVIII., per iussionem supradicti domni imperatori, scripsi ego Iohannes cancellarius.

CV II, n. 151, pp. 271-275

Marazzi 2012, n. 141: 74-75