Torino, Archivio di Stato, Bobbio, Abbazia, busta I, copia membr. not. 1313 maggio 16
source date: [939 March 20] [Bobbio (Piacenza)] [XII sm]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

In nomine sancte et individue Trinitatis. Hugo et Lotharius divina providente clemencia reges. Quia predecessorum regum nos dignitate sublimatos esse non ambigimus, opportet ut eorum munificentiam sectantes, habundanti gracia et honore fideles nostros sublimemus, precipue quos fidelitati nostre deditos religiose cognoscimus. Ideoque omnium fidelium sancte Dei Ecclesie nostrorumque presencium scilicet ac futurorum comperiat industria, quia dilectus noster Liutfredus comes et abba Bobiensis cenobii, quod est constructum in honore beatorum apostolorum Petri et Pauli, ubi merita beati Columbani miraculis florent corpusque eius humatum quiescit, detulit obtutibus nostris preceptiones regum Langobardorum, id est Rotharii, Ariperti et Liutprandi, set et auctoritates dive memorie Karoli augusti, Hludovici, Hlotharii et Hludovici filii eius, Karlomanni et Karoli imperatoris augusti, per quas ipsi prefato cenobio comitatum Bobiensem cum toto suo honore per fines et loca apertissime designata tradiderant et firmaverant, obsecrans ut suo tempore similiter nostre serenitatis auctoritatem eidem sancto loco tribuere et supradicta cum suis iuribus dignaremur inibi more solito roborare. Cuius precibus pro amore Dei et domini nostri Iesu Christi et reverencia supradictorum sanctorum ac ob ipsius venerabilis abbatis dilectique nostri comitis erga nos promptissimam devocionem libenter adsensum tribuentes, hanc nostre auctoritatis constitutionem perhempniter et immutabiliter conservandam fieri iussimus, per quam dicto cenobio concedimus et confirmamus comitatum Bobiensem cum omni iuris honore et utilitate, cum castris, villis, terris et eius omnibus pertinentiis, prout comitatus ipse protenditur per fines et coherentias in privilegiis decessorum nostrorum augustorum apertissime designatas. Insuper eciam confirmamus atque concedendo roboramus suprascripto abbati et comiti nostro fideli eiusque successoribus in prefato comitatu et eius districtu merum et mistum imperium, atque omnia que nostri iuris ibi fuerunt vel esse videntur in ius et dominationem ipsius sacrosancti cenobii tradimus et omnino transfundimus, ac presentibus scriptis semper ipsum ius et honorem, ob reverentiam Dei et suprascriptorum sanctorum eius, penes abbatem, qui in eodem sancto monasterio pro tempore fuerit, manere decernimus. Precipientes ergo iubemus, ut nullus episcopus, archiepiscopus, dux, marchio, comes, vicecomes, aut aliqua regni nostri magna parvaque persona prelibatum monasterium in dicto iure et honore ullo umquam tempore molestare vel inquietare sive ipsum ius vel eius partem invadere audeat vel presumat. Si quis igitur huius confirmationis seu concessionis formam infringere temptaverit, sciat se compositurum auri optimi libras quadrigentas, medietatem palatio nostro et medietatem camere abbatis. Et si ullo umquam in tempore quis ex successoribus nostris aut princeps seu aliquis homo huic nostro statuto contraire aut hoc privilegium disrumpere conatus fuerit, anathematis ultione multatus parte cum Iuda traditore in fine extremi examinis habeat. Ad cuius rei certam im posterum evidenciam, presentem exinde paginam manibus propriis roboratam conscribi et maiestatis nostre sigillo aureo iussimus communiri. Signa serenissimorum (M) (M) Hugonis et Lotharii regum. Giseprandus cancellarius ad vicem Azzonis episcopi et archicancellarii recognovi et subscripsi. Dat. XIII kal. Aprilis, anno dominice incarnationis DCCCCXL, regni vero domni Hugonis piissimi regis XIIII, Lotharii autem filii eius item regis VIIII, indic XII. Actum in prefato Bobiensi cenobio. Feliciter, amen.

DD U L, pp. 153-156, n. LI

Falsificazione indubbia, appartiene secondo Schiaparelli a un gruppo di diplomi falsi di conferma del comitato di Bobbio: Lotario I (18 agosto 846, MGH DD Lo I, pp. 323-326, n. 144), Carlo III (20 febbraio 883, MGH Ka III, pp. 302-306, n. 182), Ottone I (30 luglio 972, MGH DD O I, pp. 560-563, n. 412), Ottone III (3 novembre 999, MGH D O III, pp. 762-764, n. 335), Federico I (23 marzo 1153, MGH, DD F I, pp. 90-92, n. 53). Schiaparelli afferma con certezza che il testo dipende da un diploma di Ugo e Lotario andato perduto da collocarsi nel 929.