Milano, Biblioteca Ambrosiana (MGH DD O I, pp. 389-391, n. 274)
source date: [965 January 3] [Milano]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

(C.) In nomine sancte et individue trinitatis. Otto divina protegente clemencia imperator augustus. Si circa servos et ancillas dei in venerabilibus locis famulantes tuicionis nostre magnificenciam nostros predecessores immitantes clemenciam impendimus, et apud deum veniam promereri et regni nostri statum divina ope fulciri non ambigimus. Igitur omnium fidelium sancte dei aecclesie nostrorumque presencium scilicet ac futurorum noverit industria, qualiter Adeldag venerabilis archiepiscopus et Landoardus episcopus nostri dilectissimi consiliarii obtutibus nostre magestatis obtulerunt preceptum dive memorie Hloduici imperatoris nostra piaetate collatum in Regingardam abbatissam monasterii quod dicitur Theodote sito infra urbem Ticinensem, suppliciter postulantes ut iterum in iam dictam Regingardam que nunc est in eodem cenobio abbatissa, similiter nostrum emitteremus preceptum. Quorum precibus nostre celsitudinis animum inclinantes hoc immunitatis nostre preceptum conscribi iussimus per quod omnino precipientes iubemus, ut eadem abbatissam degens sub regula sancti Benedicti id monasterium cum omnibus adiacenciis iure et legaliter pertinentibus mobilibus atque immobilibus rebus adquisitis et adquirendis usque in finem vite sue teneat atque possideat. Insuper etiam confirmamus omnes res quascumque idem monasterium longo tempore dinoscitur possedisse a Gregorio ipsius monasterio fundatore, id est inter ceteras res campus Cauani quem ipse quondam tanti monasteri fundator comparavit a Tatone et Laurencio, cum aecclesia in honore sanctae Mariae que dicitur Corbellaria et aliam aecclesiam in honore sancti Uincentii in loco que dicitur Uenerosassi, cunctisque aliis rebus in omnibus locis atque vocabulis eidem sancto coenobio a tanto fundationis institut[o]re concessis de iure parentum seu et donacione tradicione comparacione commutacione libellariorum cartarumque conscripcione adquisitis ac deinceps iuste et legaliter adquirere potuerit, tranquillo iure per hoc nostre auctoritatis preceptum possideat, et ut li[ce]at idem coenobium secundum regulam sancti Bened[icti de pro]pria congregacione abbatissam eligere, sintque omnes res eidem monasterii tam ho[mines] liberi et servi quamque omnes res alie sub nostra imperiali defensione munite atque defense, et si necesse fuerit, de rebus et familiis ipsius monasterii per inquisicionem circamanencium bonorum hominum sicut de nostris imperialibus rebus veritas adprobatur. Hoc quoque statuimus ut nullus rei publice minister neque aliquis ex iudiciaria potestatem homines eiusdem monasterii liberos aut servos deinceps inquietare presumat vel loca ad causas audiendas vel freda exigenda aut tributa aut mansionaticum faciendum vel paratas faciendas nec fideiussores tollendos aut homines eiusdem aecclesie ingenuos vel servos super terram ipsius coenobii commanentes distringendos vel ullas redibiciones aut inlicitas hoccasiones requirendas ingredi audeat, et quicquid exinde fiscus noster vel pras publica sperare potuerit, in eodem monasterio secundum concessionem et confirmacionem regum et imperatorum et predecessorum sollemniter perpetua stabilitate firmamus pro mercede ac remedio anime nostre parentorumque nostrorum, damusque ei licentiam de silva nostra carbonaria et gagio materiamen ad reparacionem ipsius monasterii suscipere ac ligna sive cerros ad usum ignis habere iuxta temporis oportunitatem quantum necesse fuerit. Et quandocumque et quandocumque necessitas eminet, naves eius per Ticinensem portum tam per portum Buricum quam per quemlibet alterum discurrere possint absque alicuius contradictione vel telonei exaccione; et quia contra voluntatem dei aliquanta monasteria a publica potestate propter navigium dictione ad imperialem utilitatem inquietantur, huic sancto loco funditus concedimus et largimur ut deinceps inantea de ipsis navibus et de omnibus publicis functionibus quietus atque securus permaneat absque alicuius hominis inquietudine. Ut omnes rerum commutaciones quas predicta abbatissa Regingarda iusto ordine fecit, maneant inconvulse. Hec autem omnia superius alligata, sicuti a predecessoribus nostris regibus et imperatoribus concessa et confirmata sunt, concedimus et confirmamus eidem venerabili coenobio perfruendum temporibus perpetuis iure firmissimo possidenda, ut sub tuicionis nostre mundiburdo secure perseverent. Insuper confirmamus prefato monasterio pro remedio anime nostre vadum unum in Padum ad piscandum u[bi no]minatur Caput Lacti, habentem in terminum superiorem in quo Cucogepidasco, inde percurrit ad [e]undem locum ubi Agonia influit Padum. Stabilimus etiam predicto monasterio insulas iuxta predictam piscacionem ex utraque parte Padi, quicquid antiquo tempore idem monasterium seu moderno obtinuit vel Padum invasit aut in futurum ruperit de propriis ip[sius mo]nasterii rebus fine Nebiasco usque ad fluvium Agonia, deinde ipse finis descendit in Padum a termino qui vocatur Grindolato, percurrit in melum insitum, deinde ad portum Caput Lacti, quantum idem monasterium preterito tempore obtinuit suo iure iuste et legaliter, seu quod Cunipert rex inibi contulit preceptum ipsum; iterum etiam concedimus et confirmamus in eodem sancto cenobio vados duos ad piscandum in fluvio Ticino, unum qui nominatur iuxsta Furcas et basilica sancti Germani, uno capite in ipso vado tenente usque ad rium qui nominatur Alto et ubi superius et inferius pontum anticum fuit, uno capite tenet in viam publicam, sicut modo ipsum vadum vel inantea evenerit, et alterum vadum iuxsta runco que nominatur sancti Petri, uno capite tenente in ipso runco et alio ad locum que nominatur Retrorsum, sicut modo ipsum vadum manet vel inantea evenerit usque in Sinna, ut habeat pars ipsius monasterii ipsos vados et piscacionem in integrum quecumque voluerit faciendi, damusque ad homines ipsius monasterii in predicto fluvio Pado et Ticino in quocumque loco voluerint aut in vados nostros cum nostris piscatoribus licentiam piscandi sine aliqua contradictione. Precipientes ergo iubemus ut nemo ex fidelibus nostris neque presentibus neque absentibus predicti monasterii de his omnibus que supra inserta sunt ullam presumat inferre molestiam aut contrarietatem, sed sub omni integritate, sicut a nobis confirmata sunt, perhenniter ibidem ad utilitatem monasterii ipsius sine aliqua diminoracione permaneat. Si quis igitur contra huius nostri precepti securitatem aliquam violentiam aut invasionem inferre temptaverit, sciat se compositurum auri optimi libras c, medietatem palacio nostro et medietatem partibus eiusdem monasterii. Et ut verius credatur ac diligencius ab omnibus observetur, manu propria roborante nostroque sigillo subter iussimus asignari. Signum domni Ottonis (MF.) serenissimi imperatoriis. Liutulfus cancellarius advicem Uuidonis episcopi et archicancellarii recognovi et subscripsi. (SI. D.) Data III. nonos ianuarias anno dominice incarnacioni DCCCCLIIII, regni vero domni Otonis serenissimi imperatoris IIIo, indictione VIIIva; actum ad sanctum Ambrosium in itinere ipsius imperatoris; in dei nomine feliciter amen.

MGH DD O I, pp. 389-391, n. 274

Credo che il diploma cui si fa riferimento sia quello di Ludovico III datato 11 marzo 901 (DD L III, pp. 26-30, n. IX), che a sua volta dipende in parte da DD B I, pp. 79-83, n. XVII. Il riferimento al Rium qui nominatur Alto si trova invece in DD U L, pp. 90-94, n. XXX.