Celestino, Historia di Bergamo 2b, 416
source date: [Termine post quem è l'inizio del vescovato di Ambrogio di Bergamo (1022), termi
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

In nomine sancte et individue trinitatis. Heinricus divina favente clementia Romanorum imperator augustus. Omnium sancte dei ecclesie nostrorumque fidelium presentium videlicet ac futurorum sagacitas noverit Ambrosium sancte Pergamensis ecclesie venerabilem episcopum nostre obtulisse clementie precepta atque auctoritates piissimorum augustorum vel regum seu predecessorum nostrorum omnium, quotquot a tempore dive memorie magni Karoli regnaverunt usque ad presens tempus nostrum, qui omnes immunitatis sue ac liberalitatis munimine prefatam ecclesiam exaltarunt et roborarunt, petiitque, ut eorundem auctoritatibus nostram superadderemus auctoritatem. Cuius devotis precibus libentissime assensum prebentes hos apices inscribi iussimus, per quos decernimus, ut, quidquid antiqui imperatores et reges, imperatrices quoque et regine Romanorum, Langobardorum seu Francorum nec non et reliqui deum timentes memorate sancte Pergamensi ecclesie suis preceptis et testamentis contulerunt et postmodum precellentissimi reges atque augusti sua auctoritate confirmaverunt, stabile atque inconvulsum nostris futurisque temporibus in ipsius iure et potestate perpetualiter maneat, et nullus comes vel publice partis iudex et gastaldio vel alia quelibet persona in monasteriis xenodochiis vel ecclesiis baptismalibus aut cardinalibus seu oraculis vel cunctis possessionibus, quas a tempore, ut prediximus, magni Karoli usque in presens undecunque infra regnum Italicum sepe dicta Pergamensis ecclesia habere dignoscitur vel quas deinceps inibi divina pietas aucmentare voluerit, nemo superioris aut inferioris rei publice procurator ad causas iudiciario more audiendas conventum facere vel freda exigere aut mansionaticum vel paratas exquirere, parafredos aut fideiussores violenter tollere, clericos eiusdem ecclesie in personis vel domibus suis ledere vel homines tam ingenuos libellarios quamque servos in possessionibus vel mansionibus ipsius ecclesie commanentes potestative distringere nec ullas publicas redibitiones vel illicitas occasiones sive angarias superimponere audeat vel inferre presumat, quatinus pro nostra incolumitate statuque regni nostri altissimum dominum iugiter quiete valeant exorare. Insuper precipimus atque statuimus, ut, undecunque a tempore prefati magni Karoli legalem investituram habere dinoscitur iam dicta ecclesia, nullam deminorationem quislibet facere presumat, nisi prius ante nostri presentiam iudiciario more diffiniatur. Iubemus preterea atque sancimus, ut universas commutationes, quas cum parte palatii nostri seu cum reliquis episcopiis abbatiis comitatibus xenodochiis publicis prenominata Pergamensis ecclesia a tempore prelibati magni imperatoris Karoli usque in presens legaliter factas habeat, inconvulsa retineat, perpetualiter possideat absque ullius in posterum contradictione seu publica repeticione, salvo inviolatoque iure ipsius ecclesie. Quicunque autem huius nostri precepti prevaricator inventus fuerit ach comprobatus, immunitatis penam, quam eidem ecclesie in triginta libris auri futuram concedimus, persolvere sibimet cogatur. Et ut hec nostre confirmationis seu concessionis atque immunitatis futuris temporibus inlibatum obtineat roborem, manu propria firmantes sigillo nostro sigillari iussimus.

MGH DD H II, pp. 631-632, n. 495

Parte della narratio e della dispositio sono riprese dal diploma di Carlo III del 30 luglio 883 (MGH DD Ka III, p. 141, n. 88), ripetute anche nel diploma di Berengario I del 23 giugno 904 (DD B I, pp. 134-139, n. XLVII).