Città del Vaticano, Archivio Segreto Vaticano, arm. LXI, to. 28, Privilegia ecclesiae Parmensis, c. 23
source date: [930 September 16] [Parma] [XVII]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

In nomine sancte et individue Trinitatis. Hugo divino fretus auxilio rex. Nihil arcius ad nostre sublimitatis honorem nostrique regiminis corroborationem facere posse credimus, quam si sanctarum Dei ecclesiarum habentes sollicitudinem earum dotes inconvulsas servare curamus, et votis fidelium pias aures accomodamus. Ac per hoc omnium sancte Dei Ecclesie nostrorumque fidelium presentium scilicet et futurorum sagacitas noverit, Sigifredum venerabilem sancte Parmensis ecclesie episcopum nostre serenitatis adiisse clementiam, quatenus precepta atque auctoritates piissimorum augustorum vel regum predecessorum nostrorum omnium, quotquot a tempore dive memorie Rachis regis usque ad presens nostrum tempus sui predecessores prefate sancte Parmensi ecclesie acquirere potuerunt, abbatiam scilicet de Bercedo in honorem sancti Remigii extructam et eiusdem Parmensis civitatis districtum et omne ius publicum vel toloneum, veluti a nostris predecessoribus prelibate Parmensi ecclesie dudum fuerunt collata, ita demum nostri corroboratione precepti eorumdem auctoritatibus nostram superadderemus confirmationem. Id ipsum autem per dilectissimam coniugem nostram Aldam atque Sanson illustrissimus [comitem] et dilectum fidelem et consiliarium nostrum suppliciter sibi sueque ecclesie corroborari postulavit. Nos simul condignis iunctis petitionibus [ratam Deo] fore pleniter existimantes atque ad remedium anime nostre proficere firmiter cognoscentes, hos nostre auctoritatis apices inscribi iussimus, quibus decernimus ut abbatia de Bercedo ac districtum iuris publici Parmensis [civitatis] sive teloneum eiusdem loci nec non Cors Regia et Pratum Regium, vel quidquid antiqui reges sive imperatores et reliqui homines Deum timentes memorate sancte Parmensi ecclesie suis preceptis aut testamentis concesserunt et postmodum preexcellentissimi reges atque augusti sua auctoritate confirmaverunt, stabilia atque inconvulsa nostris futurisque temporibus in potestate vel iure prescripti Sigifredi sancte Parmensis ecclesie episcopi suorumque successorum maneant perpetualiter. Statuimus etiam et omnino interdicimus, ut nullus sub regno nostro constitutus de rebus suprataxate Parmensis ecclesie in quibuscunque comitatibus vel locis aliquam deminorationem facere aut alias quaslibet annuales dominationes exigere aut consuetudinario more aliquid tollere vel clericos eiusdem ecclesie in personis vel domibus suis ledere audeat; sed repulsa omni iniusta consuetudine liceat prefato venerabili episcopo Sigifredo suisque successoribus omnes res iam dicte Parmensis ecclesie, de quibus legitimam vestituram tenuit vel tenere dignoscitur, cum universis sibi subiectis sub immunitatis nostre defensione quieto ordine tenere atque pro incolumitate nostra altissimum Dominum exorare. Omnimodis etiam precipimus, ut, si de rebus iam dicte ecclesie ullam diminorationem quilibet facere tentaverit, non sit necesse iam dicto episcopo eiusque successoribus sive eiusdem ecclesie causam peragentibus ullam facere probationem, sed diligenter per bone fidei homines iuriurando, si opus fuerit, fiat inquisitio, ut rei veritas clrescat. Quicumque ergo huius nostri precepti prevaricator extiterit, trecentas auri optimi componat libras, medietatem camere nostre et medietatem prefate Parmensi ecclesie et iam dicto Sigifredo episcopo suisque successoribus qui pro tempore fuerint. Quod ut verius credatur diligentiusque ab omnibus observetur, manu propria roborantes de anulo nostro subter adnotari iussimus. Signum domni (M) Hugonis serenissimi regis. Petrus notarius iussu regis recognovi et subscripsi. Data XVI kal. Octobris, anno dominice incarnationis DCCCCXXX, regni vero domni Hugonis invictissimi regis quinto, indictione quarta. Actum Parme. In Dei nomine feliciter.

DD U, pp. 73-76, n. XXV

Il testo di questo diploma ripete quello del diploma del 4 settembre 926 (DD U, pp. 10-14, n. III), di cui è una rinnovazione.