Siena, Archivio di Stato, Diplomatico, San Salvatore del Monte Amiata (MGH DD Ko II, pp. 103-106, n. 79)
source date: [1027 April 5] [Roma]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

(C.) In nomine sanctae et individuae trinitatis. Cunrado divina favente clementia imperator augustus. Dignum est, ut qui prudenter dei obsequia ordinare procurant et hoc ad stabilitatem perpetuam nostram corroborationem confirmare exposcunt, ut tanto libentius obaudiant, quanto deo placita intellegimus et prudentia, deo protegente bono studio ad effectum perducere procuravimus. Igitur omnium fidelium sanctae dei aecclesiae ac nostrorum presentium scilicet et futurorum comperiat sollertia, quia, dum nos dilecto fideli nostro Uuinizoni abbati cenobium domini et Salvatoris in monte Amiate constitutum ad regendum commisissemus, et ibidem neglecta dei obsequia et procurationem deo ibidem famulantium predecessorum suorum incuriam multis modis repperisse, studiosius decertavit congregationem monachorum ibidem deo servientium regulariter corrigere et solummodo divinis obsequiis deditos ad sufficientiam suorum largire, quatenus prelatus iam fati monasterii domini Salvatoris qui per tempora fuerit ac successorum illius abbatis vel prepositi cum subiectis monachis suorum inibi deo servientium deinceps in futurum sufficienter habere mereantur, ob amorem dei remediumque anime nostrae ac successorum nostrorum regum aut imperatorum conferens eis ad sufficientiam suorum cellam sancti Benedicti in Bucino, curtem et plebem sanctae Mariae in Lamule, curtem sancti Stephani in Monticclo cum castro Monti latronis, curtem de Mustia cum castro Monte nigro, curtem de Luminiana cum castro Monte Pinzutulo, sicut Ubertus ad manum suam detinuit, curtem sancti Miniati, curtem sancti Quirici in Piscinule et sancti Simeonis et sancti Peregrini et curtem sanctae Mariae de Offena cum roccae quae nominantur Saxine, curtem de Palea et sancti Sebastiani, curtem sancti Stephani in Tutona, curtem sancti Clementis in Titinano cum Cerris et angariales, curtem de Mussona cum terra de Redola maiore et minore et Bitena et Canneta et Herminula, medietatem de curte sancti Lazari cum sua aecclesia, curtem de Feroniano, curtem de Citiliano et curtem sancti Salvatoris in Uigugnano, curtem sancti Seueri super lacum et curticella de Bisenzo, curtem sancti Iohannis in Uariano et sancti Saturnini, curtem sancti Columbani et curtem sancti Salvatoris in valle Racana, cellam sanctae Mariae in Ualeriano, curticella in Curticiule cum terra et vinea, quae est prope fluvio Uarano, curtem sancti Salvatoris in Campagnatico, curtem sancti Petri in Ceruaria et curtem sancti Stephani in Iuniano, curtem sanctae Seuere in Paterno cum campo Albiniano, curticella quae nominatur Crostule et curticella in Cursinianu cum omnibus pertinentiis et adiacentiis suis, cellam sancti Petri in Latera et cellam sancti Petri in Garmarita cum sancto Anastasio, cellam sancti Sauini et cellam sanctae Restite et sancti Petri et sancti Stephani in Tarquini, cellam sanctae Marie in Corgnitu per locas designatas: de una parte ripa cum petra quae divisa est a ripa, de alia parte muro quae claudit ipsum castellum, de alia parte via publica quae venit per portam et terra Azonis filii Berizi cum suis consortibus, de quarta vero parte est terra filii Alonis -- et sunt pedes duo centum per longum, similiter per latum --, ea videlicet ratione ut ad ab hac in futurum predicta sancta congregatio his omnibus denominatis cellulis et curtibus cum suis omnibus pertinentiis et adiacentiis tantummodo suis utilitatibus habentes victum vestitumque regulariter summentes absque ulla dilatione solummodo divinis die noctuque persistant obsequiis ac pro stabilitate totius imperii nobis a deo commissi studeant exorare. Sed quod bono studio bonaque voluntate feci, perhennem habeat stabilitatem, petiit pietatem nostram, ut eandem ordinationem nostra confirmaremus conscriptionem, sicuti et fecimus. Denique etiam concedimus predicto monasterio omnes decimas frea et iudiciaria vel omne[m] compositionem et exhibitionem publicam ex omnibus manentibus de supra memoratis cellulis et curtibus ob remedium animae nostrae successorumque nostrorum regum vel imperatorum qui per tempora fuerint ad portam ipsius monasterii conferendam semper ad usus peregrinorum sustentandos in alimoniam et augmentum animae nostre propter oppressiones malorum ac pravorum hominum, quae sufferre minime nec sustentare potuerant. Quapropter eidem sancto loco hoc nostrum preceptum fieri iussimus, per quod precipimus, ut ab hac in futurum eadem sancta congregatio cum omni quietudine absque ullo publico repetitu ac rectoris loci ipsius subtractu easdem cellulas et curtes in suis utilitatibus ac necessitatibus habeant et ordinent, faciant et disponant, quatenus exinde sufficientiam habentes in divinis obsequiis et nobis eorum famulatio proficiant sempiternale remedium. Si qui vero, quod futurum minime credimus esse, quilibet homo magna parvaque persona contra hoc nostrum imperiale muniminis preceptum temerario ausu contendere aut inrumpere, molestare aut inquietare seu et vacuare vel diminorare aut etiam inbeficiare predictas cellulas atque ipsum supra dictum monasterium atque curtes presumpserit aut aliqua violentiam quandoque inferre presumptor extiterit, sciat se compositurum auri optimi libras centum, medietatem kamere nostre et medietatem eisdem aecclesiae rectoribus. Et ut haec nostre auctoritatis preceptum futuris temporibus domino opitulante valeat inconvulsum manere, manu propria subter firmavimus et anuli nostri impressione subter insigniri iussimus. Signum domni Cvnradi (M.) invictissimi imperatoris augusti. Hugo cancellarius vice domni Ariboni archiepiscopi et archicancellarii cognovit. Data anno dominicae incarnationis MXXVII, regni vero domni Chuonradi secundi regnantis III, imperii eius primo, indicione X; acta in civitate Leoniana non. April.

MGH DD Ko II, pp. 103-106, n. 79

Cfr. il diploma di Ludovico II del 4 luglio 853 (MGH DD Lu II, pp. 83-87, n. 11), di Arnolfo del 27 febbraio 896 (MGH DD Arn, pp. 211-213, n. 140), di Berengario I del 8 dicembre 915 (DD B I, pp. 276-279 n. CVIII), di Ugo e Lotario del 5 ottobre 937 (DD U L, pp. 136-138, n. XLV), di Ottone I del 21 febbraio 962 (MGH DD O I, pp. 328-329, n. 237) e di Enrico II del 10 aprile 1007 (MGH DD H II, pp. 156-157, n. 130). Inoltre, cfr. la falsificazione berengariana redatta nel secolo XI sulla falsariga del diploma dell'8 dicembre 915 (DD B I, pp. 276-279, n. CVIII): alcuni beni presenti in quel documento sono qui confermati.