Regii Neapolitani Archivi Monumenta VI, n. 582, pp. 65-66
source date: [1121 March 1 - 1121 March 31] [Capua (Caserta)]
edition published: 2022
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

+ Nos secundus Jordanus divina ordinante clementia Capuanorum princeps. Per interventum Aymonis de argintia. et Robberti abbatis nec non Odoaldi camerarii atque Mansonis. et dilecti fili quondam dilecti qui vocabatur Jaconus. nostrorum dilectorum fidelium. per hoc videlicet principale scriptum Damus tradimus concedimus ac Confirmamus. Monasterio Sancti laurentii capuani. sito intus hanc nostram prephatam Capuanam civitatem prope turrem nostram que vocatur Capuanam. Videlicet heredes Jaconi Johannis cognomine saccuzza. et heredes siconi cognati gilii qui cognominabatur normannus. et Petrum montem cum heredibus eius. et tansonem cum heredibus eius. et heredes Petri bagensis. ad persolvendum et faciendum ipsos et filios et heredes eorum prephato monasterio et domino Matheo venerabili abbati Sancti Laurentii Levite et martiris christi aversani nec non et monasterii sancti laurentii nostre capuane Civitatis. eiusque successoribus. Censum et dationes. pubblicalia. et scaditiones et alia omnia que parti pubblice. facere et persolvere . . . . . . aut debuerint. Item concedimus et confirmamus prescripto monasterio. Omnes homines quos nunc possidet et dominat. et omnes curtisanos quos in curte et terris nostris habitant. et quos in antea ad abitandum et residendum venerint qui non habent tunc propriam hereditatem ut quietos illos absque omni contrarietatem habeat. et dominet et quicquid ipsos et filios et heredes eorum parti pubblice facere et persolvituri sunt prephato monasterio. et predicto domino Matheo. venerabili abbati eiusque successoribus faciant et persolvant. Concedimus quoque et confirmamus prephato monasterio. ut amodo et deinceps nullus viceprinceps vel vicecomes. Sculdays vel quilibet ordinatus. In hominibus suprascripti monasterii quos nunc habet. vel habuerit. neque in eorum rebus. neque in aliqua prephati monasterii causa. pro qualibet culpa vel forisfacto. audeat aliquam molestiam facere. donec ad predictum abbatem vel ad alium custodem. suprascripti monasterii tertiam vel quartam vicem proclamationem faciat. et rectam vel concordiam ei facere deneget. et Si quis ex hominibus suprascripti monasterii alicuy aliquam culpam faceret. non cogatur exinde facere rectum. nisi incuria prephati monasterii. Hec omnia predicta prephato monasterio et domino Matheo venerabili abbati eiusque successoribus. Concedimus et confirmamus. ad habendum et possidendum in perpetuum. Remota omni inquietudine contrarietate et molestia. principum successorum nostrorum vel viceprincipum Comitum vel vicecomitum Sculdaorum. Castaldorum. aliorumque omnium mortalium persone. Quod si quis huius nostre concessionis et confirmationis pagine contemptor aut violator extiterit. Viginti libras auri purissimi persolvat. medium nostro palatio. et medium prephato. monasterio et predicto domino Matheo abbati eiusque successoribus. Solutaque pena librarum hec nostra concessio firma. atque inviolabilis permaneat in perpetuum. Ut autem hoc principale scriptum firmius credatur. et diligentius ab omnibus observetur. sigillo nostro iussimus sigillari. et manu propria subscribens illud corroboravimus. (M) Ex jussione prephate potestis scripsi EGO PHILIPPUS PALATINUS JUDEX in anno dominice incarnationis. M.° C.° XX.° primo et primo anno principatus prephati Jordani gloriosi principis capue. Datum Capue in mense martio per indictionem quartadecimam.

RNAM 1857, VI, doc. n. 582, pp. 65-66; RNAM 2011, VI, doc. n. 582, pp. 101-102 (source of the text reproduced here).

I Regii Neapolitani Archivi Monumenta (RNAM), furono editi per la prima volta a Napoli tra il 1845 e il 1861, per iniziativa di re Ferdinando II di Borbone. Contengono le trascrizioni delle pergamene prodotte negli anni 703-1131 che facevano parte dell’originario grande fondo dei Monasteri soppressi, incendiato nel settembre del 1943 a S. Paolo Belsito da un reparto tedesco in ritirata, in cui andò perduta la documentazione più antica dell’Archivio di Stato di Napoli e di tutto il Mezzogiorno. I testi sono stati poi tradotti in italiano da Giacinto Libertini e ripubblicati dall'Istituto di Studi Atellani nel 2011.