Milano, Archivio di Stato, Museo Diplomatico, Pergamene-S.Benedetto, 899/584
source date: [1083 September 1] [Marmirolo (Mantova)]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

(S.) * In nomine domini Dei eterni. * Anno ab incarnacione domini nostri Iesu Christi millesimo octuagesimo tercio, primo die mensis september, indicione sexta. Constat nos Bernardo filius quondam Litulfo et Çena femina iugalibus abitaturi in loco Marmerole qui profesa est ex nacione mea lege vivere Romana, sed nunc pro ipso suprascripto iugale et mundoaldo meo lege vivere videor Langobardorum, ipsum namque iugale et mundoaldo meo mihi consenciente et subter confirmantem, et iusta lege viro meo, una cum noticia de propinquioribus parentibus mei cui supra femina vel Petro et Vuido, in eorum presencia vel testium certa facio profesionem quod nullam me pati violenciam at quispiam hominem, nec ab ipso iugale et mundoaldo nisi meam bonam ex spontaneam voluntatem. Accepisemus nos comuniter sicuti et in presencia testium manifesti sumus nos qui accepimus ad te Iohannes filius quondam Gotescalco de loco Fontanelle, modo abitator in loco Bardolinus, argentum denarios bonos Veronenses libras sex, finitum precium pro pecia una de terra cum vites et pecia una de terra aratoria et olivis super se abente iuris nostri, quas nos abere et posidere visi sumus in finibus et in comitatu Veronense in iudicaria Gardense. Prima pecia de terra cum vites super se abente, qui iacet in suprascripto Bardolinus ubi dicitur Çisini, abet per longum de ambobus lateribus perticas viginti et sex, pedes sex; de uno capite perticas decem; de alio capite perticas una; qui de uno latere et uno via percurente, de alio latere Uberto et Pagano abet, et de alio capite rio percurit. Secundo loco terra aratoria et olivis super se abente, qui iacet in Fassole, abet per longum de ambobus lateribus perticas quabtuordecim, pedes sex; et de ambobus capitibus perticas quabtuor. Coerit ei de uno latere Ademario abet, de alio latere Lambardia femina abet; de uno capite Sancti Marie possidet, de alio capite ripa lacho Benacho, si ibique alii sunt coerentes. Que autem suprascripta terra cum vites et terra aratoria et olivis super se abente iuris nostris supradictis, una cum accesionibus et ingresoras earum seu cum superioribus et inferioribus suis qualiter supra legitur in integrum, ab ac die tibi cui supra Iohannes pro suprascripto precio vendimus tradimus et mancipamus, nulli aliis venditis donatis alienatis obnosiatis vel traditis nisi tibi. Et facias exinde a presenti die tu et eredibus tuis aut cui tu dederis iure proprietario nomine quitquit volueritis sine omni nostra et eredum nostrorum contradicione. Quidem expondimus atque promidtimus nos qui supra Bernardo et Çena femina iugalibus una cum nostris eredibus tibi cui supra Iohannes tuisque heredes aut cui tu dederis, suprascripta vendicio qualiter supra legitur in integrum ab omni omine defensare. Qui sic defendere non potuerimus, aut si vobis exinde aliquit per covis ingenium subtraere quesierimus, tunc in duplum eadem vendita ut supra legitur vobis restituamus, sicut pro tempore fuerit melioratas aut valuerit sub extimacione in consiimiles locus. Et nec mihi licead ullo tempore nole quod voluit, sed quod ad me semel factum vel conscriptum est inviolabiliter observare promitto cum stipulacione subnixa; et nichil nobis iugalibus et ipsum precium amplius aliquit dare disimus nos. Actum in suprascripto Marmerole feliciter. Signum ++ manibus suprascriptorum Bernardo et Çena femina iugalibus qui anc cartam vendicionis insimul fieri rogaverunt et pro suprascripto precio acceperunt et eadem iugale et mundoaldo meo consensit ut supra. Signum ++ manibus suprascriptorum Petro et Vuido propinqui eidem femina qui eam interrogaverunt ut supra. Signum +++ manibus Ademario et Martino et Bruno viventes lege Romana testes. Signum ++ manibus Vitalo et Iohannes testes. (S.) Ego Adraldus notarius Sacri Palacii rogatus qui anc cartam vendicionis scripsi et post tradita complevit.

CDP I n. 38, pp. 151-152.

La transazione qui documentata non riguarda direttamente il monastero di Polirone, ma è stata ugualmente conservata dal suo archivio: è più che verosimile che il documento via sia giunto quando i beni menzionativi sono stati acquisiti dall’abbazia padana, a titolo di munimen.