Milano, Archivio di Stato (MGH DD H IV, pp. 381-381, n. 291)
source date: [1077 April 3] [Pavia]
edition published: 2022
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

In nomine sanctae et individuae trinitatis. Heinricus quartus divina favente clementia rex secundum voluntatem dei salvatoris nostrique liberatoris. Quicquid confirmationis et proprietatis ad aecclesiarum dei sanctorumque suorum exaltationem prebuerimus, id nobis ad aeterne beatitudinis bravium et saecularis vite profectum esse profuturum verissime credimus. Igitur omnium sancte dei aecclesiae fidelium nostrorumque praesentium scilicet ac futurorum agnoscat universitas, qualiter nos pro dei omnipotentis amore et patris nostri nostraeque anime remedio, interventu quoque Odonis Nouariensis episcopi et Hebrardi comitis nostri fidelissimi, Adalberti etiam Alemanni Brixiensis vexilliferi coenobio ad honorem sancti Salvatoris haut procul a moenibus Ticinensis urbis fundato per hoc nostrum regale praeceptum, prout iuste et legaliter valemus, confirmamus, quemadmodum per antecessores meos preceptali auctoritate confirmata sunt, omnia, quae eidem venerabili loco donata collata et oblata sunt tam largifluo munere Adheleidis imperatricis auguste quam etiam aliqua inscriptione cartarum aliorum hominum, cum castellis curtibus servis ancillis aldianibus et aldianis capellis oratoriis villis mansis campis vineis pratis pascuis silvis montibus vallibus planiciebus aquis aquarumque decursibus piscationibus molendinis terris cultis et incultis ripis portibus, verum etiam cum omnibus, de quibus idem venerabile coenobium iuste investituram habet vel habuit ex ea die, qua prefata serenissima imperatrix monachos ibi constituit. Confirmamus quidem et firmissima traditione largimur eidem monasterio domini Salvatoris monasterium sancti Anastasii una cum curte Olonna, Montecelli, Erbariam, Basiliguciam, Frisinariam, Pastorianum, Riuoceruinum, Tullianum, Puiholum, Centascum, Noue, Urbam, Marincum, Corianum cum omnibus pertinentiis suis, castellum de Bosco, Felegariolam, terram de Petro Albesano, terram quam tenuit Liutaldus cum manso de Pelenzona, Armentariam, Blundum, Gagium, Lagus ianum, Cassinam, Cuguzudam, Garlascum cum districtu in circuitu duobus miliariis una cum silva de Carbonaria, de quanto iam dictum monasterium per praeceptum tenere videtur, Uirgemini, Cauconate, viridiarium prope palatinam portam et sancti Iohannis scitum cum omnibus pertinentiis et adiacentiis suis tam infra civitatem Ticinensem quam extra, Garfinianam, Uicumlongum, Bissione, cellam sancti Nazarii, Mauraticam, Melariam; insuper monasterium sancte dei genitricis Marie in loco Pomposo constructum cum quibus ad illud pertinere videntur, vel etiam omnes salinas, que in Comaclo ad supra scriptum monasterium domini Salvatoris pertinere decernuntur, seu in omnibus aliis locis, que iam dicto coenobio sancti Salvatoris pertinere cernuntur, illi in proprium corroboramus. Precipientes itaque iubemus, ut nullus episcopus dux marchio comes vicecomes gastaldio nullaque nostri regni magna parvaque persona de rebus mobilibus sive immobilibus sive de qualibet terra disvestire idem monasterium sine legali iudicio presumat. Sanctimus insuper et hac nostra regali auctoritate concedimus, ut, si contigerit, quod sepe accidit, quatinus abbas praenominati monasterii huius lucis habitaculum deserat, liceat monachos ex sinu eiusdem ecclesiae quem meliorem viderint eligere in patrem, omnium episcoporum vel omnium mortalium contradictione remota, nec fas sit alicui monacho ex alio monasterio ad id transitum facere sine voluntate monachorum inibi deo servientium in perpetuum. Si quis autem huius nostre promulgate auctoritatis et praecepti violator extiterit sive [prae]dicte e+cclesiae sancti Salvatoris minorationem facere aut in castellis villis vel in aliquibuslibet locis eius aribergare, placitum sine eiusdem coenobii abbatis iussione ullatenus tenere aut aliquam angariam vel puplicam functionem aut ttheloneum extorquere vel tollere aut monachos de aliqua re presumpserit molestare, sciat se compositurum auri cocti libras mille, medietatem camere nostre et medietatem abbati eiusdem monasterii, qui pro tempore fuerit, et insuper, quod ei deterius est, cum Iuda traditore domini Salvatoris, in cuius nomine iam dictum monasterium constructum est, eternis deputetur incendiis. Ut autem verius credatur hoc pre+ceptum nostra auctoritate peractum, presentem paginam manu propria, ut videtur infra, corroborantes sigillo nostro iussimus insigniri. Signum domni Heinrici (M.) quarti regis invictissimi. (SI. D.) Gregorius Vercellensis episcopus ac cancellarius vice domni Hitolfi Coloniensis archiepiscopi et archicancellarii recognovit. Data III non. aprili anno ab incarnatione domini nostri Ihsu Christi millesimo LXXVII, indictione XV, anno autem ordinationis quidem domni Heinrici quarti regis XXVI, regni vero XXIIII; actum Papie; feliciter amen.

MGH DD H IV, pp. 381-381, n. 291.

Enrico IV conferma Pomposa a San Salvatore di Pavia.