Nonantola, Archivio Abbaziale, Pergamene, II.7
source date: [820 March 31] [XI]
edition published: 2021
availability: Metadata and texts are released as Creative Commons, Attribution-ShareAlike 4.0 (CC BY-SA 4.0) (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/)

Dum in Dei nomine civitate Verona in iuditio resedissemus nos Rataldus episcopus misso domni imperatoris ad singulorum hominum deliberandas intentiones, resedentes nobiscum Hucpaldus comis ipsius civitatis, Andreas iudex et Bonifrit notarius regalis, Draco et Raginpert scavini ipsius civitatis, vel reliquis. Sed ipse Bonifrit notarius, iusta ut nos illi commendavimus, cepit querere prefati Hucpaldi comiti de parte monasterii Nonantule ex silva que nominatur Ostilia, que posita esse videtur in finibus ipsius civitatis Veronensi, portionem illamque fuit quondam Anselmi abbati et Tadini germani eius, quorum res a prefato monasterio devenerunt hoc est quartam portionem de super totum ex prefata silva et medietatem de aliis tribus portionibus, quam a parte regia adquisiverunt, excepto sorte una que pertinet ad domumcultile capelle regalis, quod vocabulum est Sancto Laurentio, et alia sorticella que videtur esse de curte Roverxelle Anselmi comitis. Et dicebat quod contra legem ipse Hucpaldus eam haberet. Hec nos audientes commendavimus ipsius Hucpaldi, ut inquireret de causa hec si eam legibus haberet, veniret ad plaido et qualis melius poterit eam defenderet. Et cum nos illi hoc commendaremus, de domni imperatoris iussu, sic ipse Hucpaldus commendavit suprascripto Ragimperto scavino et avocatore suo, ut exinde inquireret et a plaido plenam rationem exinde donaret. Posito plaido, venientes nos instituto die in curte regia que dititur Potiolo, ripa fluvio Mentio, et cum resedissemus in ibi ad causas audiendas, resedentes nobiscum Andreas episcopus Vicentinus et ipse Hucpaldus comis, seu Odo comis de Mantua et suprascripti Andreas iudex et Bonifrit, Lupus, Bodonicus et ipse Draco et Ragimpert scavinus vel reliqui, sic ipse Bonifrit rettulit nobis de hac causa et dixit: “Ecce modo plaido est. Volumus scire quid iste Hucpaldus comis de ipsa silva que nominatur Ostilia, que pertinet ad monasterio Nonantule, ostendere vult, aut pro qua causa eam contraditit”. Qui et ipse Hucpaldus comis et suprascripto Raginpert advocatore eius dixerunt quod nullam rationem nec iustitiam invenire potuissent, nec poterint, quomodo quartam partem et medietatem ex tribus portionibus de prefata silva Ostilia, exceptis duabus sortibus, quas superius nominavimus, a parte suprascripti monasterii cum lege poterint contradicere. Sic de presenti ipse Hucpaldus comes per manitia sua de manu eundem Bonifrit a parte prefati monasterii revestivit. Unde et pro securitate eidem monasterio Nonantule hanc notitiam facere commonuimus. Ego Deusdedit notarius regalis scripsi. Anno domni Ludoviti imperatoris septimo, pridie kalendas aprelis, inditione tertiadetima. Feliciter. Ego Rataldus episcopus missus domni imperatoris manus mea subscripsi. Ego Andreas episcopus Vicentinus concordans subscripsi. Andreas iudex subscripsi. Draco subscripsi. Ragimper scavinus subscripsi. Ego Hucpaldus comes subscripsi. Ego Bonifrit notarius subscripsi. Gaderius subscripsi. Ego Odo comes de Mantua subscripsi. Lupus subscripsi. Bodonicus subscripsi. Landolinus subscripsi.

Castagnetti Ciaralli 2011, App. 3 n. 1.

Castagnetti Ciaralli 2011.

Falso imitativo in forma di originale (metà del sec. XI). Nell'archivio nonantolano sono conservate altre copie della medesima carta. Qui taggo il conte Anselmo del secolo X perché l'estensore della falsificazione inventò un conte di Verona di nome Anselmo vissuto nel secolo IX per richiamare l'unico realmente vissuto appunto nel secolo X, cfr. Castagnetti 2011.